Aller au contenu
De muziek van de ceremonie begon. Mensen fluisterden. Sommigen keken me met medelijden aan; de meesten negeerden me volledig. Ik forceerde een glimlach en deed alsof het me niets deed.
Toen kwam een man naast me zitten.
Niet zomaar een man – hij had een aanwezigheid die de hele sfeer veranderde. Donkergrijs pak, stille autoriteit, en een parfum dat duidelijk duur was. Hij boog iets naar me toe en zei zacht:
« Doe alsof je met mij bent gekomen. »
Voordat ik kon reageren, legde hij voorzichtig zijn hand op de mijne, alsof we oude bekenden waren. Mijn adem stokte. Ik wilde mijn hand terugtrekken, maar iets in zijn kalme blik hield me gevangen.
De fluisteringen veranderden onmiddellijk.
« Wie is hij? »
« Waarom zit hij bij haar? »
Zelfs de fotograaf van het huwelijk legde haar camera neer en keek ons een seconde aan.
Voorin draaide Brandon zich iets om. Zijn ogen werden groot toen hij onze handen zag. Vivien volgde zijn blik en voor het eerst sinds mijn aankomst scheurde haar perfect gladde masker van zelfverzekerdheid…………