De hele kerk hield de adem in toen Tom zijn telefoon koppelde aan het grote scherm achter het altaar. Een scherp ping-geluid galmde door de ruimte. Ik voelde mijn hart in mijn keel bonzen. Susan stond nog steeds midden in het gangpad, haar nepboeket tegen haar borst gedrukt, haar glimlach vastgevroren.
“Wat ga je doen, Tom?” vroeg ze met een nerveus lachje. “Dit is toch geen grap, hoop ik?”
Tom keek haar rustig aan, anders dan ik hem ooit had gezien. Niet boos. Niet beschaamd. Maar vastberaden.
“Dit ís geen grap, mam,” zei hij luid en helder. “Dit is de waarheid.”
Het scherm lichtte op.
De eerste foto verscheen: mijn jurk, netjes over de stoel in mijn kamer. Vanuit een hoek die ik maar al te goed herkende. Mijn buik trok samen.
Daarna nog één. En nog één.
Close-ups. Van de knopen. Van het kant. Van de sluier. Van mijn schoenen. Van mijn boeket.
En toen… een foto van Susan zelf. In een bruidswinkel. Voor een spiegel. In een jurk die onafgewerkt mijn spiegelbeeld was.
Het gefluister steeg op als een golf.
“Wat zien we hier?” mompelde iemand achterin.
Tom klikte verder. Er verschenen screenshots van berichten. Tussen Susan en een onbekend nummer.
— “Ze draagt parelknopen. Kun je dat exact zo maken?”
— “De kleur is ivoor, niet wit.”
— “Ja, exact haar sluierlengte.”
— “Het moet identiek zijn. Het is… belangrijk.”
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik draaide me naar Susan. Haar gezicht was nu lijkbleek.
“Je bent wekenlang in mijn kamer geweest, hè?” zei ik zacht. “Niet om te helpen. Niet uit interesse. Maar om mij te kopiëren.”
Ze deed een stap achteruit. George keek haar nu ook vreemd aan.
Tom ging verder.
“Mijn moeder beweerde dat ze gewoon ‘een aandenken’ wilde. Maar dit,” zei hij terwijl hij naar het scherm wees, “is geen enthousiasme. Dit is manipulatie. Ze heeft deze hele scène gepland.”
Pastor Jones kuchte ongemakkelijk.
De gasten zaten stokstijf.
Susan schudde haar hoofd. “Tom, je begrijpt het niet… Ik wilde alleen… Ik wilde ook eens speciaal zijn. Iedereen kijkt altijd alleen naar háár.”
Ze wees naar mij………..