Julien fronste toen ik begon te lachen.

Het was geen vrolijke lach.

Het was zacht… bijna kalm.

Alsof er plots iets heel duidelijk was geworden.

— Wat is er zo grappig? vroeg hij geïrriteerd.

Ik keek hem aan.

Voor het eerst sinds ik wakker was geworden voelde ik geen paniek meer.

Alleen een vreemde rust.

— Julien… zei ik langzaam.

— Heb je echt gedacht dat ik al mijn geld op één rekening zou bewaren?

Zijn glimlach verdween een beetje.

— Wat bedoel je?

Ik haalde diep adem. Mijn lichaam deed nog pijn, maar mijn hoofd werkte weer helder.

— Die rekening was een noodrekening.

Hij kneep zijn ogen samen.

— Onzin.

— Nee, zei ik rustig.

Ik draaide mijn telefoon naar hem toe zodat hij het scherm kon zien.

— Daar stond nooit meer dan een klein deel van mijn spaargeld op.

Zijn gezicht werd plots gespannen.

— Waar is de rest dan?

Ik glimlachte flauw.

— In een trustfonds dat mijn vader jaren geleden heeft opgezet.

Hij zei niets.

Maar ik zag hoe zijn ogen begonnen te bewegen.

Rekenen.

Twijfelen.

— En raad eens, vervolgde ik.

— Dat fonds heeft een heel interessante beveiliging.

Hij lachte nerveus.

— Je probeert me bang te maken.

— Nee.

Ik tikte op mijn telefoon en opende een andere app.

— Ik leg het alleen uit.

Op het scherm verscheen een melding.

Ongebruikelijke toegang gedetecteerd.

Daaronder stond………………

Lees verder op de volgende pagina.