Aller au contenuEn ze liepen verder.
Langzaam.
Waardig.
Toen de cabine leeg was en de deur dichtviel, bleef ik nog even zitten.
Sara kwam binnen zonder iets te zeggen.
“Rij 24 brak mij,” zei ik uiteindelijk.
Ze knikte.
“Ons allemaal, kapitein.”
Ik dacht aan 1968. Aan de veranda. Aan mijn moeder.
Dienst is geen woord.
Dienst is een prijs.
En soms, heel soms, krijg je de kans om die prijs niet groter te maken — maar lichter.
Niet door sneller te vliegen.
Maar door even stil te staan.