Ik knikte alleen.

Bij de landing stond de grondploeg opgesteld. Twee brandweerwagens vormden een ereboog met waterstralen die in de avondzon glinsterden.

We taxieden langzaam naar de gate.

Toen het toestel volledig tot stilstand kwam en het lampje uitging, bleef iedereen zitten.

Niemand stond op.

Geen gordels die haastig losklikten.

Alleen stilte.

Ik pakte opnieuw de microfoon.

“Dank u.”

Meer was er niet nodig.

De sergeant liep naar rij 24. Hij knielde kort bij de ouders. De vader stond op. De moeder ook. Ze hield nog steeds dezelfde zakdoek vast.

Toen begonnen mensen iets te doen wat ik nog nooit in dertig jaar had meegemaakt.

Ze stonden niet op om naar voren te dringen.

Ze stonden op om plaats te maken.

Rij voor rij draaide zich naar het gangpad, tegen de stoelen aan, alsof ze een corridor vormden.

Niemand sprak.

Sommigen legden een hand op hun hart.

Toen de ouders langs rij 3 kwamen, stond de man daar rechtop. Zijn ogen glansden. Hij zei niets. Hij legde alleen zijn hand op zijn borst en knikte.

De moeder knikte terug…………..

Lees verder op de volgende pagina.