Een paar dagen later durfde ik eindelijk de opname te bekijken.

Mijn handen trilden zo erg dat ik moest gaan zitten. Ik zette mijn laptop op tafel, sloot de gordijnen en drukte op play.

In het begin gebeurde er niets.

Het tijdstip linksboven in beeld toonde 00:03.

Emma lag op haar zij, haar knuffel stevig tegen zich aangedrukt. Haar ademhaling was onregelmatig, alsof ze vocht tegen een droom die haar niet wilde loslaten.

Toen, om 00:16, ging ze rechtop zitten.

Haar ogen waren open.

Maar ze was niet wakker.

Ze draaide langzaam haar hoofd naar de hoek van de kamer — de donkerste plek, ver weg van de deur.

En ze fluisterde:

“Niet dichterbij komen…”

Mijn hart sloeg een slag over.

Die hoek was leeg.

Tenminste… dat dacht ik.

Toen hoorde ik iets op de opname.

Een zacht, slepend geluid.

Alsof iets over de vloer schoof.

Emma begon te huilen. Niet hard — stil, verstikt, alsof ze bang was dat iets haar zou horen.

Om 00:19 ging de deur open.

Max kwam binnen.

Maar niet zoals iemand die net wakker is.

Zijn houding was recht. Zijn blik scherp……….

Lees verder op de volgende pagina.