Mijn ogen werden groot.

‘Maar… ze heeft me eruit gezet…’

Hij glimlachte flauwtjes.

‘Dat kan niet. Juridisch gezien bent u de enige die er mag wonen. Uw zus heeft alleen de naam — u heeft de macht.’

Mijn knieën begaven het bijna.

‘En dat is nog niet alles,’ vervolgde hij.

Hij schoof een laatste document naar voren.

‘Uw grootmoeder heeft ook een spaarrekening op uw naam geopend. Het bedrag is… 480.000 euro.’

Ik barstte in tranen uit.

‘Ze wilde dat u kon studeren. Reizen. Leven. Zonder ooit afhankelijk te zijn van iemand die u niet ziet.’

Mijn tante, die het hele gesprek had gevolgd, sloeg haar hand voor haar mond.

‘O mijn God… Evelyn…’

Diezelfde middag gingen we terug naar het huis.

Mia stond in de woonkamer, omringd door verhuisdozen, haar telefoon in haar hand.

‘Wat doe jij hier?’ snauwde ze. ‘Ik heb je toch gezegd—’

De advocaat stapte naar voren………………

Lees verder op de volgende pagina.