Het telefoontje kwam vroeg in de ochtend. Ik wiegde mijn dochtertje in mijn armen toen mijn telefoon begon te trillen. Een onbekend nummer. Ik twijfelde even, maar nam uiteindelijk op.

“Is dit… Anna?” vroeg een gespannen stem aan de andere kant van de lijn.

Ik herkende de stem meteen. Het was Marks tante, Lydia. We hadden elkaar sinds mijn vertrek niet meer gesproken.

“Ja,” antwoordde ik rustig. “Wat is er?”

Ze slikte hoorbaar. “Je moet iets weten. Iets belangrijks.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen, maar bleef stil.

“De minnares… ze is gisteren bevallen,” zei Lydia zacht.

Ik zei niets. Dat nieuws verraste me niet. Ze was ongeveer even ver als ik.

“Het is geen jongen,” vervolgde ze. “Het is een meisje.”

Ik sloot even mijn ogen. Niet uit vreugde, niet uit verdriet — maar omdat ik wist dat dit voor hen alles zou veranderen.

“Dat is niet alles,” ging Lydia verder. “De artsen hebben tests gedaan. En… het kind is niet van Mark.”

Mijn hand verstijfde om de telefoon.

“Wat bedoel je?” vroeg ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar.

“De bloedgroep kwam niet overeen. Daarna volgden DNA-tests. Mark is niet de vader.”

Er viel een lange stilte. Ik keek naar mijn dochter, die vredig sliep, haar kleine handje om mijn vinger geklemd…………

Lees verder op de volgende pagina.