Ik draaide me naar haar toe. “Evelyn… wist jij hiervan?”

Ze schudde haar hoofd, maar haar ogen glansden van ingehouden tranen. “Nee,” fluisterde ze. “Niet zo… niet volledig.”

“Niet volledig?” herhaalde ik.

Ze slikte moeizaam. “Er is iets wat ik je nooit heb verteld.”

De priester gaf Lila voorzichtig terug aan mij en deed een stap achteruit. “Misschien,” zei hij bedachtzaam, “is het beter als jullie even apart praten.”

We gingen naar een kleine zijruimte naast de kerk. Het zachte kaarslicht gaf de ruimte iets vertrouwds, maar de spanning tussen ons was verstikkend.

“Praat met me,” zei ik. “Alsjeblieft.”

Evelyn veegde een traan weg. “Mijn grootmoeder,” begon ze, “was opgegroeid in dit dorp. Ze had een zus… Lila. Ze stierf als baby. Officieel aan ziekte.”

“Officieel?” vroeg ik.

“Maar mijn grootmoeder geloofde dat er iets anders was,” zei Evelyn. “Dat haar zus speciaal was. Anders. Dat de kerk haar nooit echt begreep.”

Ik keek naar onze dochter, die rustig in mijn armen lag, volledig onbewust van de storm om haar heen.

“Waarom heb je dit nooit verteld?” vroeg ik zacht.

“Omdat het klonk als een oud familieverhaal,” zei Evelyn. “Bijgeloof. Ik wilde niet dat je dacht dat ik… gek was.”

Ik haalde diep adem. “En haar naam? Lila?”

Ze knikte langzaam. “Mijn grootmoeder vroeg me ooit—als ik ooit een dochter zou krijgen—haar zo te noemen. Ter nagedachtenis.”

We zaten een tijdlang zwijgend naast elkaar.

Toen klopte pater Benedict zachtjes op de deur. “Mag ik binnenkomen?”

Hij ging zitten tegenover ons. “Wat ik nu ga zeggen,” begon hij, “is niet bovennatuurlijk. Niet mystiek. Maar historisch………………

Lees verder op de volgende pagina.