Ze schudde haar hoofd heftig.

“Ik ga niet voor hém,” zei ze met gebroken stem. “Ik ga voor mezelf.”

Ik bleef staan.

Voor het eerst in tien jaar wist ik niet wat ik moest zeggen.

Ze haalde diep adem, alsof ze zichzelf bijeenraapte.

“Mijn hele leven,” ging ze verder, “heb ik me afgevraagd wie ik ben. Waar ik vandaan kom. Ik heb nooit getwijfeld dat jij mijn vader bent—dat ben je. Maar er was altijd een leeg stuk. Een vraag zonder antwoord.”

Ze slikte.

“Nu is hij hier. En of ik het wil of niet… hij is deel van mij.”

Ik liep langzaam naar haar toe en ging tegenover haar zitten.

“En wat heeft hij je precies beloofd, Lily?”

Ze aarzelde even.

“De waarheid. Over waarom hij verdween. En… rust. Voor ons allebei.”

Ik voelde woede opkomen, heet en scherp, maar ik slikte die weg. Dit ging niet over mij. Dit ging over haar.

“Hoe lang?” vroeg ik zacht.

“Zes weken,” zei ze. “In Californië. De kliniek is daar. Ik moet tests doen, gesprekken voeren, voorbereidende behandelingen. Ze zeggen dat ik daarna volledig kan herstellen.”

“En school?”

“Online. Alles is geregeld.”

Alles.

Alles behalve mijn hart.

Ik stond op en liep naar het raam. Buiten reden auto’s voorbij alsof de wereld geen idee had dat die van mij net was stilgevallen.

“Ben je bang?” vroeg ik, zonder me om te draaien.

“Doodsbang,” antwoordde ze meteen. “Maar ik ben ook boos. En nieuwsgierig. En… moe van niet weten.”

Ik knikte langzaam.

“Als hij je pijn doet,” zei ik, “als hij één verkeerde stap zet—”

“Dan kom ik thuis,” onderbrak ze me. “Onmiddellijk. Dat beloof ik.”

Ik draaide me om.

“Beloof me nog iets.”

“Wat dan ook…………..

Lees verder op de volgende pagina.