Aller au contenu— Omdat jij had gekozen voor een leven zonder mij. Ik wilde niet degene zijn die je tegenhield.
Léa keek van de een naar de ander.
— Mama, ken je die meneer? vroeg ze nieuwsgierig.
Élise legde een hand op haar schouder.
— Ja, lieverd. Dat is iemand uit een heel oud verhaal.
Armand knielde langzaam voor Léa, op ooghoogte.
— Dank je dat je eerlijk was, zei hij. Dat laat zien wat voor een hart je hebt.
Ze glimlachte verlegen.
Op dat moment wist Armand iets zeker: dit was geen toeval, geen test van het lot.
Het was een tweede kans.
En dit keer zou hij niet weglopen.