Mijn waarde.

Mijn plaats.

Mijn toekomst — bepaald door het geslacht van een ongeboren kind.

De keuze

Die nacht sliep ik niet.

Ik zat op bed, hand op mijn buik, en voelde iets dat sterker was dan angst: helderheid.

Ik zou mijn kind niet opvoeden in een huis waar liefde een voorwaarde had.

Waar meisjes minder waard waren dan jongens.

Waar een vrouw kon worden ingewisseld alsof ze een object was.

De volgende ochtend ging ik naar de rechtbank.

Ik vroeg om scheiding.

Mijn handen trilden toen ik tekende. Maar mijn rug bleef recht.

Ik pakte mijn spullen en vertrok naar Iloilo, terug naar mijn ouders. Ik vond werk in een kleine kliniek. Het was bescheiden. Maar het was eerlijk. En het was van mij.

Zij die “bleef”

Terwijl ik mijn leven opnieuw opbouwde, trok Vanessa in bij de familie Morales.

Lucinda was trots. Ze vertelde buren dat “de juiste vrouw” eindelijk in huis was.

Iedereen wachtte op één ding:

Een zoon.

Ironisch genoeg voelde ik geen jaloezie. Geen woede. Alleen rust. Alsof ik diep vanbinnen wist dat dit verhaal nog niet voorbij was.

Mijn dochter

Zeven maanden later, in een eenvoudig ziekenhuis, bracht ik een dochter ter wereld.

Toen ik haar vasthield, vergat ik alles.

De vernedering.

De pijn.

De woorden.

Ik noemde haar Elena.

Ze was perfect.

En in dat moment wist ik:

Ik heb niet verloren. Ik ben gered.

Wat zij nooit hadden verwacht

Een paar weken later begon mijn telefoon te rinkelen.

Eerst onbekende nummers.

Dan familieleden…………………

Lees verder op de volgende pagina.