Aller au contenu— Maak je geen zorgen, voegde ik eraan toe. — Ik ben gekomen zoals je vroeg. Ik heb geglimlacht. Ik heb geen drama gemaakt.
Ik pakte mijn tas.
— Maar nu ga ik weer naar huis.
— Je gaat nu weg? zei mijn moeder geschrokken.
— Ja, zei ik. — Morgen werk ik. En mijn leven wacht niet meer.
Ik liep weg terwijl achter mij het feest verderging.
Geen applaus.
Geen excuses.
Maar ook geen ketens meer.
Die avond zat ik in de trein terug naar Madrid. Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het raam en zag geen “de andere dochter” meer.
Ik zag een vrouw die haar eigen vrijheid had verdiend.
Niet door te schreeuwen.
Niet door te vechten.
Maar door stil te groeien,
tot niemand haar nog kon klein houden.