Maëlys rechtte haar rug. “Jongens, dit is—” Ze slikte. “Dit is jullie vader.”

Raphaël’s gezicht verstrakte onmiddellijk. “Onze wat?”

Emeric stapte een halve pas naar voren. “Ik… ik wist het niet. Ik zweer het. Als ik het had geweten—”

“Had je gebleven?” sneerde Jules. “Of had je gewoon meer geld gestuurd?”

Die woorden sneden dieper dan alles wat Maëlys ooit tegen hem had gezegd.

“Jules,” waarschuwde Maëlys zacht, maar hij ging door.

“Zestien jaar. Zestien verjaardagen. Zestien keer schoolrapporten, ziekenhuizen, wedstrijden. Waar was jij?”

Emeric slikte. “Ik was… laf.”

Raphaël lachte bitter. “Dat is het minste wat je kunt zeggen.”

Maëlys legde een hand op hun schouders. “Genoeg. Ga naar binnen. Ik praat met hem.”

De jongens aarzelden, maar gehoorzaamden. Toen de deur achter hen dichtviel, zakte Maëlys zichtbaar in.

“Waarom ben je gekomen, Emeric?” vroeg ze zacht. “Eerlijk.”

Hij keek haar aan, echt aan. Niet het meisje dat hij had verlaten, maar de vrouw die ze was geworden.

“Omdat ik alles heb,” zei hij. “Behalve rust. Behalve betekenis. En ik dacht… misschien is het nog niet te laat om verantwoordelijkheid te nemen………….

Lees verder op de volgende pagina.