“Is er iemand die een reden zou hebben om boos op je te zijn?” vroeg ik, zo nonchalant mogelijk.

Hij bevroor. Het was maar een fractie van een seconde, maar ik zag het.

“Wat bedoel je?” vroeg hij.

“Gewoon,” zei ik. “Iemand van vroeger. Werk, ex, iets?”

Hij lachte.

“Niet dat ik weet. Waarom?”

Mijn maag trok samen.

“Geen reden,” zei ik. “Gewoon een gevoel.”

Die nacht sliep ik nauwelijks. Hij lag naast me, zijn adem rustig, zijn hand op mijn rug. Maar mijn lichaam voelde alsof het naast een vreemde lag. Alsof mijn instinct eindelijk wakker was geworden na jaren van vertrouwen.

De volgende ochtend deed ik iets wat ik nog nooit had gedaan.

Ik zocht zijn naam op.

Niet oppervlakkig. Niet vluchtig. Ik ging diep. Oude adressen. Werkgevers. Rechtbanken. Bedrijfsregisters. Sociale media-accounts die al jaren niet meer actief waren.

En toen vond ik iets.

Niet groot. Niet schreeuwerig.

Een naam die telkens terugkwam in verband met zijn oude bedrijf. Een naam die nooit genoemd werd in zijn verhalen.

Mila Verhoeven.

Ze was geen ex, voor zover ik kon zien. Geen collega meer. Geen vriendin op Facebook. Maar ze was wel… plots verdwenen uit alles waar hij ooit deel van uitmaakte.

Ik stuurde haar een bericht.

Ik verwachtte geen antwoord.

Maar een uur later trilde mijn telefoon.

Ik wist dat je me zou vinden.

Ik hoopte alleen dat het vóór de bruiloft zou zijn.

Mijn adem stokte.

We spraken af in een klein park aan de rand van de stad. Ze kwam te laat, keek constant om zich heen, alsof ze bang was gevolgd te worden.

Ze was jonger dan ik had verwacht. Vermoeid. Haar ogen droegen iets zwaars.

“Ik heb zijn auto niet beklad,” zei ze meteen. “Maar ik begrijp wie het wel heeft gedaan.”

“Waarom?” vroeg ik.

Ze slikte.

“Omdat hij mensen kapotmaakt. En daarna doet alsof hij nooit heeft bestaan in hun leven.”

Ze vertelde me alles………………..

Lees verder op de volgende pagina.