Op dat moment kwam een verpleegkundige binnen en herinnerde ons eraan dat bezoektijd bijna voorbij was. Ryan keek naar mij, wanhopig.

“Ik ga mijn bruiloft afzeggen,” zei hij plots. “Ik kan dit niet negeren.”

Ik lachte kort, zonder humor.

“Dat is jouw probleem, niet het mijne.”

Hij vertrok, maar niet voordat hij nog één keer naar Lena keek.

“Het spijt me,” fluisterde hij. “Voor alles.”

Die nacht sliep ik nauwelijks. Niet omdat Lena huilde, maar omdat mijn gedachten dat deden.

Twee dagen later, toen ik werd ontslagen uit het ziekenhuis, stond er een envelop op mijn nachtkastje. Geen bloemen. Geen grote woorden. Alleen een brief.

Ik weet dat ik geen recht heb om iets te vragen, stond er.

Maar ik wil het goedmaken. Niet met jou. Met haar. Als je het ooit toestaat.

Ik vouwde de brief op en stopte hem weg. Ik was nog niet klaar om te beslissen.

De weken die volgden, hoorde ik via via dat Ryan zijn bruiloft had geannuleerd. Zijn verloofde was vertrokken, boos en beschamend stil op sociale media. De waarheid had haar ingehaald.

Drie maanden later vroeg hij officieel om een vaderschapstest. Ik stemde toe. Niet voor hem, maar voor Lena. Ze verdiende duidelijkheid…………….

Lees verder op de volgende pagina.