Aller au contenu— Linda’s vader dacht dat het jullie schuld was, vervolgde hij. — Maar het was ónze verantwoordelijkheid. En eerlijk… jij hebt mensen geholpen.
— Waarom bel je nu? vroeg ik.
Hij zuchtte.
— Omdat Linda en ik sinds de bruiloft berichten krijgen van gasten. Mensen bedanken je. Ze zeggen dat jij de avond hebt gered.
Dat had ik niet verwacht.
— Linda schaamt zich, zei hij zacht. — Ze beseft nu dat ze fout zat. Ze wil zich verontschuldigen.
Ik keek naar Sarah, die naast me zat en me bemoedigend aankeek.
— We hebben niemand willen beledigen, zei ik. — We wilden alleen dat mensen niet met honger naar huis gingen.
— Dat weten we nu, zei Tom. — En als je het goedvindt… zouden we graag met jullie afspreken. Om het recht te zetten.
Ik dacht even na.
— We zullen erover nadenken, zei ik uiteindelijk.
Toen ik ophing, haalde Sarah diep adem.
— Zou je het opnieuw doen? vroeg ze.
Ik glimlachte flauwtjes.
— Ja, zei ik. — Zonder twijfel.
Soms laat een pizza je niet alleen zien wie honger heeft…
maar ook wie volwassen genoeg is om fouten toe te geven.