Ik hoorde achter me een stem: “Gaat alles wel?”

Ik draaide me om. Margot stond in de deuropening van de woonkamer, haar glimlach perfect op zijn plaats, haar ogen scherp. Ze had duidelijk iets opgevangen.

“Alles prima,” zei ik automatisch, mijn stem dun. “Tessa kwam net binnen.”

“Dat zie ik,” zei Margot. Ze keek Tessa aan, haar blik koel. “Je bent laat.”

“Ik ben precies op tijd,” antwoordde Tessa. “Op tijd om te voorkomen dat je iets onherstelbaars doet.”

De lucht werd zwaar. De geluiden van het feestje leken te vervagen, alsof iemand het volume had teruggedraaid.

Margots glimlach bevroor. “Waar heb je het over?”

“Over dat cadeau,” zei Tessa. “Die doos.”

Margot zuchtte overdreven. “Als dit weer zo’n drama wordt—”

“Waarom heb je camera’s in een cadeau voor vierjarige kinderen gestopt?” onderbrak ik haar.

Het was eruit. Harder dan ik had verwacht.

Een stilte viel. Zelfs de kinderen leken het te voelen; het gelach verstomde.

Margots ogen vernauwden zich een fractie. “Je overdrijft.”

“Antwoord me,” zei ik. Mijn stem trilde, maar ik bleef staan. Voor het eerst niet tussen hen in, maar recht tegenover haar.

Ze rechtte haar schouders. “Het zijn observatiemodules. Veel ouders gebruiken ze. Het helpt bij routines. Structuur. Jij zou dat ook eens moeten proberen.”

Mijn hart sloeg pijnlijk. “In mijn huis?”

“Het is een cadeau,” zei ze koeltjes. “Je hoeft het niet te gebruiken.”

“Maar je zou wel meekijken,” zei Tessa. “Dat heb je zelf gezegd.”

Margot wierp haar een vernietigende blik toe. “Dat was een grap…………….

Lees verder op de volgende pagina.