Aller au contenuDe week vloog voorbij. Ze zwommen, zonnen, maakten excursies, proefden zeevruchten in gezellige restaurantjes en beleefden nachten vol passie in de hotelkamer. Andrey dacht bijna niet meer aan thuis en wat hem daar te wachten stond. Bijna.
Op de dag van vertrek omhelsde Vika hem stevig op het vliegveld.
“Vergeet de belofte niet,” fluisterde ze en kuste hem op de lippen. “Ik wacht op je telefoontje.”
“Dat zal ik doen,” zei Andrey, zich losmakend met moeite. “Ik bel zodra ik met haar heb gesproken.”
Ze vlogen op verschillende vluchten — een voorzorgsmaatregel, zo leek het. In het vliegtuig bestelde Andrey een whisky en probeerde hij te bedenken hoe hij het gesprek met zijn vrouw zou beginnen. Na tien jaar huwelijk voelde hun relatie als die tussen vreemden. Marina was volledig op haar carrière gericht, en hij… had Vika ontmoet en voelde zich weer levend. Een scheiding leek onvermijdelijk, maar dat maakte het niet eenvoudiger.
Een taxi stopte voor zijn huis laat in de avond. Nadat hij de chauffeur had betaald, bleef Andrey een paar minuten stil staan en staarde naar de ramen van zijn appartement. Zijn hart bonsde in zijn borst, terwijl hij probeerde zijn gedachten te ordenen. Marina zou hem vragen wat hij had gedaan en waar hij was geweest. En hij wist dat hij geen enkel excuus zou hebben dat haar zou overtuigen.
Hij opende de deur, de geur van huiselijkheid en stilte kwam hem tegemoet. Marina zat op de bank, verdiept in een tijdschrift, haar ogen lichtelijk opkijkend. Andrey slikte.
“Marina,” begon hij, zijn stem zacht maar vastberaden. “We moeten praten. Over alles.”
Haar ogen vernauwden zich en ze legde het tijdschrift neer. “Alles?” vroeg ze. “Je bedoelt over Vika?”
Hij knikte. “Ja. Het spijt me. Ik heb fouten gemaakt, maar ik wil eerlijk zijn.”
Marina leunde achterover en zuchtte. “Tien jaar… en nu ineens eerlijkheid? Dat is mooi.” Haar stem trilde, half van woede, half van teleurstelling. “Je hebt onze wereld opgebroken.”
Andrey voelde het gewicht van haar woorden. Hij wist dat hij haar pijn had gedaan, maar ook dat hij moest leven met zijn eigen keuzes. “Ik wil het goedmaken, op een manier die eerlijk is voor ons allebei,” zei hij.
De avond viel en stiltes vulden het appartement. Buiten scheen de maan over de stad, terwijl Andrey besefte dat sommige wegen moeilijk te herstellen zijn, maar dat eerlijkheid soms de enige weg vooruit is.