De vernedering na de bevalling.

De obsessie met imago.

De jonge assistente die promoties kreeg zonder kwalificaties.

De bestuursvergaderingen waarin vrouwen “risico’s” werden genoemd.

Alles was echt. Alleen slim verpakt.

—

Ik stuurde het manuscript niet naar een traditionele uitgever.

Ik wist beter.

Ik liet het eerst lezen door drie mensen: – een advocaat gespecialiseerd in mediarecht

– een redacteur met ervaring in non-fictie thrillers

– en een oude vriendin die bij een groot online literair platform werkte

Hun reacties waren unaniem.

“Dit gaat ontploffen.”

—

Het boek verscheen zes weken later.

Digitaal. Stil. Zonder persbericht.

Maar het had geen lawaai nodig.

Binnen 48 uur stond het bovenaan meerdere lijsten.

Niet omdat het “schandalig” was.

Maar omdat het herkenbaar was.

Vrouwen lazen het en zeiden: dit ben ik.

Mannen lazen het en zeiden: die ken ik.

En ergens, in een glazen kantoor in Manhattan, begon Mark Vane het warm te krijgen.

—

De eerste barst kwam van binnenuit.

Een bestuurslid stelde vragen. “Heb je dit boek gezien?”

Een investeerder stuurde een link. “Het is fictie… toch?”

De pers volgde snel. Geen beschuldigingen — alleen nieuwsgierigheid.

“De roman ‘Glass Empire’ roept vragen op over machtsstructuren in de techwereld……….

Lees verder op de volgende pagina.