En ik had kopieën van alles.

Veertien dagen later.

Het begon met een telefoontje om 06:12 uur ’s ochtends.

Het Helios Project — een investeringsdeal van 200 miljoen dollar — werd “onverwacht” bevroren. Officieel wegens “complianceproblemen”.

Investeerders begonnen zich terug te trekken. Eén voor één.

Journalisten roken bloed.

Waarom waren drie dochterbedrijven plots eigendom van een onbekende trust in Zürich?

Waarom liepen patenten via een lege holding in Singapore?

Waarom stond Graham persoonlijk garant voor leningen die nooit in de jaarverslagen verschenen?

Vragen waarop hij geen antwoord had.

Want die antwoorden… had ik.

Ik verbleef ondertussen in een klein kusthuis in Bretagne. Ver weg van camera’s, ver weg van zijn wereld. Mijn telefoon stond aan, maar ik nam niet op.

Elke dag wandelde ik langs de zee, praatte tegen mijn ongeboren kind en herinnerde mezelf eraan waarom ik dit deed.

Niet uit wraak.

Maar uit waarheid.

Toen Graham mij eindelijk vond, was hij niet meer de man van het gala.

Zijn schouders waren ingezakt. Zijn ogen rood van slapeloosheid. Hij stond voor de deur alsof hij vergiffenis kwam smeken — maar ook dat kon hij niet goed.

“Vivian… alsjeblieft,” zei hij zacht. “We moeten praten.”

Ik keek hem aan, rustig………………

Lees verder op de volgende pagina.