Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Chloe’s ogen waren groot en vol angst, en haar hand klemde nog steeds mijn pols alsof ze bang was dat ik haar zou laten vallen. Ik knielde voor haar neer, zodat ik haar recht in de ogen kon kijken.

„Vertel me wat er aan de hand is, lieverd,” zei ik zacht. „Je kunt me alles vertellen.”

Ze slikte moeizaam en keek om zich heen alsof iemand ons kon horen. „Papa… ze lacht niet zoals jij en ik. Ze zegt dat ze aardig is, maar ze is het niet. Ze… ze wil me iets doen in haar kamer, en ik wil daar niet blijven,” fluisterde ze, haar stem trillend van paniek.

Mijn hart bonkte in mijn borst. Dit kon ik niet negeren. Chloe had altijd een sterk gevoel voor mensen gehad, en hoewel ze nog jong was, wist ik dat ik haar intuïtie serieus moest nemen. Ik pakte haar stevig vast en gaf haar een troostende knuffel.

„We gaan niet weg omdat jij het zegt, maar omdat jij je niet veilig voelt, oké? We zorgen ervoor dat je veilig bent.”

Chloe ontspande zich een beetje in mijn armen, maar haar ogen bleven angstig. Ik kon Lily vanuit de keuken zien glimlachen, niet wetend wat er gaande was. Mijn verstand zei me dat ik dit rustig moest oplossen, maar mijn hart bonkte van bescherming.

„Lily,” zei ik voorzichtig terwijl ik haar bij de keukenhaak roep, „er is iets mis. Chloe voelt zich hier niet veilig. Kunnen we even apart praten?”

Lily keek verbaasd, maar knikte. „Natuurlijk, wat is er aan de hand?………..

Lees verder op de volgende pagina.