Ik zag het al voor me: haar twee jonge kinderen, vijf en zeven jaar oud, zeurend door musea, constant snacks nodig hebben, en onze aandacht elke minuut opeisen. We houden van onze kleinkinderen, maar deze reis was niet bedoeld voor kleverige handen en bedtijdverhalen. Dit was bedoeld om elkaar opnieuw te ontdekken.

Ik probeerde beleefd te blijven. “Jess, lieverd, we willen echt alleen tijd met z’n tweeën. Net als een tweede huwelijksreis.”

Ze zuchtte zwaar. “Oké, prima. Ik dacht gewoon dat het leuk zou zijn. Maar wat jullie gelukkig maakt, gaat voor.”

Ik dacht dat het daarbij bleef.

Dat was het niet.

Een week later kreeg Linda een bericht van Jessica met de vraag welke data we in Rome zouden zijn. Daarna vroeg ze welk hotel we hadden geboekt, gevolgd door: “Hebben ze familiekamers?” Linda liet me de berichten zien, zichtbaar zowel geamuseerd als gefrustreerd.

“Is ze… van plan om toch te komen?” vroeg Linda.

“Denk het wel,” mompelde ik. “Ze denkt altijd dat we toegeven als ze maar genoeg duwt.”

We houden van Jessica, maar ze heeft nooit helemaal haar rol als ‘het kind van de familie’ losgelaten. Onze zoon David, de oudste, was onafhankelijk sinds zijn vroege twintigste, maar Jessica had altijd een manier om zich in situaties te mengen waar ze niet uitgenodigd was, soms met goede bedoelingen, maar vaak ook uit gemakzucht.

De week daarop werd mijn vermoeden bevestigd. Ze belde Linda, bruisend van opwinding. “We hebben goedkope tickets gevonden voor dezelfde data! We ontmoeten jullie in Florence. Kunnen jullie misschien helpen met het hotel? De site is zo verwarrend.”

Linda viel bijna van haar stoel. “Jessica! We hebben gezegd dat dit een reis voor ons tweeën is!”

Er viel een lange stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een defensief zuchtje. “Wow. Oké. Ik dacht gewoon dat jullie tijd met de familie wilden doorbrengen. Ik wist niet dat jullie echt alleen wilden zijn.”

Linda probeerde het rustig uit te leggen, maar Jessica hing abrupt op. “Ze laat me schuldig voelen omdat ik onze jubileumreis wil vieren,” zei Linda zachtjes die avond.

Die nacht bespraken we het in bed. Ik zei: “We kunnen hier niet in toegeven. Dan wordt dit geen jubileumreis, maar gewoon nog een familievakantie………..

Lees verder op de volgende pagina