Aller au contenu“Luister—ik kan dit uitleggen—”
Ik begon te lachen.
Niet hard.
Niet hysterisch.
Maar scherp.
“Uitleggen?” herhaalde ik.
“Welke versie wil je uitleggen? Die van dinsdag? Donderdag? Of de zaterdag-editie?”
Hij haalde een hand door zijn haar.
“Het betekende niets.”
Daar was hij.
De klassieker.
Ik keek hem aan.
“Twaalf jaar betekende iets,” zei ik rustig.
“Zes maanden blijkbaar ook.”
Hij kwam een stap dichterbij.
“Sofia, alsjeblieft. We kunnen dit oplossen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Die ene keer…
dat woord weer.
En het voelde nog sterker dan de eerste keer.
“Pak je spullen,” zei ik.
Hij fronste.
“Wat?”
“Ik zei: pak je spullen.”
“Dit is ook mijn huis.”
Ik glimlachte licht.
“Is dat zo?”
Ik liep naar de kast.
Pakte een map.
Gaf hem aan hem.
“Lees pagina drie.”
Hij bladerde.
Langzaam.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit… dit is de eigendomsakte—”
“Alleen op mijn naam,” vulde ik aan.
“Sinds acht jaar.”
Hij keek op.
“Maar—”
“En de hypotheek? Betaald door mijn ‘onbelangrijke baan’.”
Stilte.
“De kliniek?” ging ik verder.
“Draait verlies. Al drie jaar. Betaald door mijn bedrijf.”
Zijn adem werd zwaarder.
“Ik… ik ging het oplossen—”
“Ik heb het al opgelost.”
Hij keek me aan……………..