Aller au contenu—
“Je hebt dit expres gedaan.”
—
Ik hield zijn blik vast.
—
“Net zoals jij,” zei ik zacht.
—
Die woorden raakten.
—
Harder dan geschreeuw ooit zou doen.
—
Nog tien minuten later was het huis half leeg.
—
Geen muziek.
Geen gelach.
—
Alleen stilte… en realiteit.
—
Toen de deur achter de laatste gast dichtviel, bleef Maurice midden in de woonkamer staan.
—
Alsof hij niet wist waar hij moest kijken.
—
Voor het eerst in jaren…
—
had hij niets om zich achter te verbergen.
—
Ik liep langs hem heen.
Pakte mijn tas.
—
“Waar ga je heen?” vroeg hij.
—
Ik stopte even.
—
Draaide me half om.
—
“Boodschappen doen,” zei ik rustig.
“Voor mezelf.”
—
En toen liep ik naar buiten.
—
Hem achterlatend in een leeg huis…
—
met een verjaardag die hij nooit meer zou vergeten.