Mijn telefoon bleef trillen op de tafel.

Ik wist al wie het was.

Daniel.

Ik liet het nog één keer overgaan.

En nog eens.

Pas bij de vierde oproep nam ik op.

“Isabel?”

Zijn stem klonk gehaast. Onrustig.

Niet zoals iemand die net veilig in Toronto was aangekomen.

“Ik ben er,” zei hij snel.

“De vlucht was… lang. Maar alles is goed.”

Ik sloot even mijn ogen.

Leugen nummer één van vandaag.

“Fijn om te horen,” antwoordde ik kalm.

“Je klinkt moe.”

Een korte stilte.

“Ja… tijdsverschil,” zei hij.

Ik keek naar de klok.

Zelfde tijdzone.

“Rust maar uit,” zei ik.

“We praten later.”

Hij leek opgelucht.

“Dank je, liefje. Ik bel je vanavond.”

Liefje.

Ik hing op zonder iets toe te voegen.

Tien minuten later kwam het bericht.

“Ik hou van je. Dit is voor ons.”

Ik staarde ernaar.

Lang.

En toen legde ik mijn telefoon weg.

De dagen die volgden… waren vreemd rustig.

Te rustig.

Daniel belde elke avond.

Altijd op vaste tijden.

Altijd met hetzelfde verhaal.

Koude ochtenden.

Drukke meetings.

Nieuwe collega’s.

Hij speelde zijn rol perfect.

Maar ik luisterde niet meer naar wat hij zei.

Ik luisterde naar wat hij niet zei.

Geen achtergrondgeluiden van een luchthaven.

Geen Engels.

Geen verkeer zoals in Canada.

Soms… hoorde ik zelfs Spaanse stemmen op de achtergrond.

Polanco.

Op de derde dag besloot ik iets anders te doen.

Ik kleedde me zorgvuldig.

Neutraal.

Onopvallend.

En reed naar de wijk waar zijn “nieuwe leven” zich bevond.

Polanco was levendig zoals altijd.

Cafés vol.

Auto’s die langzaam door de straten gleden.

Maar mijn focus lag op één adres.

Het gebouw uit de e-mail.

Modern.

Glazen façade.

Beveiliging bij de ingang.

Ik parkeerde aan de overkant.

Mijn hart klopte hard.

Dit was het moment waarop alles echt werd.

Na twintig minuten…

zag ik hem.

Daniel.

Geen koffer.

Geen jetlag……………………

Lees verder op de volgende pagina.