Een kleine pauze.
“De auto die zij betaalt.”
Rosa lachte kort.
Schamper.
“Ze woont hier gratis,” zei ze.
“Iemand moet bijdragen.”
Mijn vingers trilden.
Ik wilde iets zeggen.
Maar papa tilde zijn hand licht op.
Niet om mij te stoppen.
Maar om me te beschermen tegen het moment.
“Bijdragen?” herhaalde hij kalm.
Hij keek even rond.
Naar het appartement.
Naar de meubels.
Naar de ruimte die mij altijd klein had laten voelen.
Toen keek hij terug.
En iets in zijn blik veranderde.
Niet boos.
Maar vastbesloten.
“Goed,” zei hij.
Eén woord.
Maar het klonk als een beslissing.
Hij haalde zijn telefoon uit zijn zak.
Rosa fronste.
“Wat doet u?”
Hij negeerde haar vraag.
Drukte een nummer in.
Zet de telefoon op luidspreker.
Het ging over.
Eén keer.
Twee keer.
Toen werd er opgenomen.
“Ja?”
De stem was zakelijk.
Direct.
“Met Herrera,” zei mijn vader rustig.
“Ik heb een kenteken dat ik wil laten controleren.”
Mijn adem stokte.
Rosa verstijfde.
“Wat—”
Papa keek haar niet eens aan.
Noemde het kenteken.
Van de auto.
De auto die “van Luis” zou zijn.
Stilte aan de andere kant.
Toetsen.
Een korte pauze.
Toen:
“Die wagen staat op naam van een financieringscontract. Betaler: Camila Herrera.”
De woorden vielen zwaar in de kamer.
Alsof ze fysiek gewicht hadden.
Rosa’s gezicht verloor kleur.
Langzaam.
Onmiskenbaar.
“Wilt u dat we een melding maken van onrechtmatig gebruik?” vroeg de stem.
Papa keek eindelijk naar haar.
En glimlachte niet……………

Lees verder op de volgende pagina.