Aller au contenuMijn moeder opende haar mond, maar er kwam geen geluid uit. Ze wilde iets zeggen, maar ze begreep het niet. Ze begreep niet waarom ik was opgehouden met het verbergen van de waarheid. Ze had altijd gedacht dat ik er zou zijn om de gaten op te vullen.
« Waarom vertel je ons dit nu pas? » vroeg Brandon uiteindelijk, zijn stem vol ongeloof. « Waarom heb je dit alles niet eerder gezegd? »
Ik zuchtte en keek hem aan. « Omdat ik dacht dat het normaal was. Omdat ik dacht dat jullie altijd met een oplossing zouden komen. Maar de waarheid is dat ik alles heb gedaan zonder dat iemand het zag. En ik ben niet meer bereid om die last te dragen zonder erkenning. »
Ik draaide me om, klaar om te vertrekken, maar mijn moeder stond plotseling op. « Alexis, » zei ze, haar stem zwak. « Het spijt me. We hebben je niet genoeg gewaardeerd. »
Ik draaide me langzaam om en keek haar recht in de ogen. De woorden die ik altijd van haar had willen horen, kwamen eindelijk. Maar het was te laat. De schade was al aangericht.
« Ik weet dat het je spijt, mama, » zei ik rustig. « Maar ik moet verder. Ik kan niet blijven wachten op iets dat nooit komt. Het is tijd dat ik voor mezelf kies. »
Met die woorden liep ik de kamer uit. De regen was nog steeds intens, maar het voelde niet meer als een weerspiegeling van mijn verdriet. Het was alsof ik een last had afgelegd, iets dat ik al te lang had gedragen.
Toen ik in mijn auto stapte en de motor startte, voelde ik me voor het eerst in lange tijd echt vrij. Niet omdat ik alle antwoorden had, maar omdat ik eindelijk de moed had om mijn eigen keuzes te maken. De weg voor mij was onbekend, maar dat maakte niet uit. Ik was klaar om mijn eigen pad te volgen, zonder de verwachtingen van anderen.
En dat was de laatste keer dat ik me terugtrok in de schaduw van anderen. Het was tijd voor mijn eigen leven.