De regen bleef hard tegen de ramen slaan terwijl ik mijn tas oppakte en de stoel naar achter duwde. De gezichten van mijn ouders waren getekend door verbijstering, maar ik voelde geen spijt. Wat ik net had gezegd, wat ik net had gedaan, was een beslissing die ik al veel te lang had uitgesteld. Het was tijd om voor mezelf te kiezen, om te stoppen met het dragen van een last die altijd onzichtbaar was geweest voor de rest van de familie.

Brandon bleef roerloos zitten, met de papieren in zijn handen, alsof hij wilde zeggen dat het allemaal niet waar kon zijn, maar geen woorden vond. Mijn moeder keek naar mijn vader, die nog steeds zijn handen op de tafel had liggen, een blik van schuld in zijn ogen……….

Lees verder op de volgende pagina.