Net als ik.

Wachtend.

Ik slikte.

En knikte.

“Oké,” zei ik.

Mijn stem was zwak.

Maar vast.

Ik pakte mijn jas.

Dezelfde die ik al jaren droeg.

Niet nieuw.

Maar vertrouwd.

Net als de liefde die ik nooit had opgegeven.

Ik sloot de deur achter me.

De avondlucht was koel.

Stil.

De straat leeg.

Maar dit keer voelde het anders.

Niet verlaten.

Maar… onderweg.

Ik stapte in de politieauto.

Mijn hart bonkte.

Elke seconde voelde zwaar van verwachting.

We reden.

Niet ver.

Maar lang genoeg voor mijn gedachten om te draaien.

Wat als dit een vergissing was?

Wat als—

Nee.

Ik duwde het weg.

Ik had al te lang gewacht.

Ik zou dit moment niet laten breken door angst.

Na tien minuten stopten we.

Een gebouw.

Zacht verlicht.

Warm.

Niet indrukwekkend.

Maar uitnodigend.

Mijn hart sloeg over.

“Ze zijn binnen,” zei de agent zacht.

Ik knikte.

Mijn hand op de deurklink.

Even bleef ik stil.

Bang.

Niet voor wat er mis kon zijn.

Maar voor wat echt kon zijn.

Ik opende de deur.

En stapte uit.

Elke stap voelde zwaar.

Maar noodzakelijk.

Ik liep naar binnen.

De deur ging open.

En daar…

was geluid.

Stemmen.

Bekend.

Mijn hart brak opnieuw.

Maar dit keer…

van herkenning.

“Ze is hier!” riep iemand.

Ik verstijfde.

Zes stemmen tegelijk.

Stoelen schoven.

Voetstappen.

En toen…

stonden ze daar.

Mijn kinderen.

Ouder.

Veranderd………………

Lees verder op de volgende pagina.