Een golf van gefluister vulde de kamer. Sommigen probeerden hun verbazing te verbergen, anderen keken nieuwsgierig, alsof ze wilden weten wat ze allemaal hadden gemist.

Mijn vader stapte naar voren.

« Evan… waarom heb je mij hier nooit iets over verteld? »

Ik haalde mijn schouders op.

« Omdat u nooit vroeg hoe het met me ging. Linda was altijd degene die u vertelde wie belangrijk was… en wie niet. »

Zijn gezicht vertrok, niet van boosheid, maar van schuld.

Heel even was hij niet de zelfverzekerde zakenman, maar gewoon een vader die begreep dat hij iets had laten ontsporen.

Jonathan tikte met zijn vinger tegen een champagneglas en hief zijn stem iets.

« Voordat we verdergaan… Richard? » Hij draaide zich naar mijn vader. « Ik denk dat we een gesprek moeten voeren, maar eerst wil ik iets duidelijk maken. »

Hij keek de hele zaal rond, met die rustige autoriteit van iemand die nooit twijfelt.

« Evan hoort hier. Meer dan wie dan ook. En eerlijk gezegd zou ik zonder hem geen investeerder zijn in Hale Industries. »

Opnieuw verstijfde mijn stiefmoeder.

Ik merkte hoe mijn vader langzaam dichterbij kwam, alsof hij door een onzichtbare muur heen brak waar hij jarenlang achter had gestaan……..

Lees verder op de volgende pagina