Aller au contenu
« Sofía… wie heeft je zo bang gemaakt dat je niet meer durfde te bewegen? »
Tranen vulden de ogen van het meisje.
Haar stemmetje brak:
« Mijn mama… Mama zei dat als ik liep, ze pijn kreeg in haar buik. En toen stierf ze… toen ik rende… »
Eduardo werd bleek.
Hij voelde zijn hart zinken. Hoe had hij dat nooit geweten?
Mateo schoof nog dichterbij en legde voorzichtig zijn hand op die van Sofía.
« Sofía… jouw mama is niet gestorven omdat jij rende. Ze was ziek. Heel ziek. En zij zou nooit willen dat jij jezelf straft. »
Het kleine meisje schudde heftig haar hoofd, de tranen stroomden nu vrij.
Mateo fluisterde:
« Jouw benen zijn niet ziek, je hart is bang. Maar we kunnen iets doen, jij en ik. Wil je dat proberen? »
Sofía snikte, maar knikte.
Eduardo keek vol ongeloof toe hoe de jongen opstond, zijn handen naar Sofía uitstak en zei:
« Ik ga niet loslaten. Ik beloof het. Sta maar een beetje op. Alleen een beetje. »
Sofía’s kleine vingers trilden toen ze Mateo’s handen vastpakten.
Haar voeten raakten de grond.
Langzaam, met een piepklein kreuntje, kwam ze overeind…………..