Aller au contenuMaar niemand sprong op om haar te troosten.
“Waarom heb je dit nooit gezegd?” fluisterde iemand.
Ik haalde mijn schouders op. “Omdat ik wist dat de waarheid meer zou zeggen dan welk gevecht dan ook.”
Ik stond op. “De thee staat klaar. Jullie mogen blijven. Of gaan. Dat is aan jullie.”
Langzaam begonnen mensen te zitten. Vragen kwamen voorzichtig. Zacht. Met respect.
Diane bleef staan.
Ze keek nog één keer om zich heen — naar het huis, naar mij, naar alles wat ze verkeerd had ingeschat.
En voor het eerst in mijn leven zag ik geen oordeel in haar ogen.
Alleen spijt.
Ik schonk mezelf nog een kop thee in en ging zitten bij het raam.
Buiten gleed de zon over de heuvel.
En eindelijk — eindelijk — was ik thuis.