“Vice President,” herhaalde ik. “Ik leid teams. Ik onderhandel contracten. Ik neem beslissingen waar miljoenen mee gemoeid zijn.”

Diane’s gezicht werd bleek.

“Dat is onmogelijk. Jij— jij had moeite op school. Jij—”

“Had moeite omdat jij mijn studiefonds stal,” zei ik zacht.

Het woord stal viel als glas op steen.

De kamer verstijfde.

Mijn zus Brianna hapte naar adem. “Mam…?”

Diane draaide zich razendsnel naar haar om. “Dat is niet—”

“Het was $42.000,” ging ik verder, nog steeds kalm. “Opa’s geld. Bestemd voor mijn opleiding. Jij gebruikte het als aanbetaling voor dit huis.” Ik keek Brianna aan. “Jouw huis.”

Brianna’s ogen vulden zich met tranen. “Mam, zeg dat dit niet waar is.”

Diane’s mond opende zich. Geen geluid kwam eruit.

Ik zette het kopje neer. Tink.

“Ik heb de documenten,” zei ik. “Cheques. Sluitingspapieren. Data. Handtekeningen.”

De stilte was nu ondraaglijk.

Marla ging langzaam zitten. “Diane… is dit waar?”

Diane’s schouders zakten een fractie. “Ik… ik deed wat nodig was voor de familie.”

“Niet de familie,” zei ik. “Je koos.”

Ik keek haar recht aan — niet boos, niet triomfantelijk. Alleen wakker.

“Dertien jaar lang liet je me geloven dat ik gefaald had. Dat ik langzaam was. Dat ik minder was. Terwijl ik ’s nachts werkte om studieschuld af te lossen die ik nooit had hoeven hebben.”

Diane begon te huilen. Grote, theatrale snikken — dezelfde die ze altijd gebruikte…………

Lees verder op de volgende pagina.