Niet langzaam.

Niet beleefd.

Ze viel gewoon weg, alsof iemand de stekker eruit had getrokken. Het laatste akkoord stierf midden in de lucht. Gesprekken verstomden. Glazen bleven halverwege hangen. Honderden ogen draaiden zich tegelijk naar ons toe.

Diane Carter verhief haar stem niet. Dat hoefde ook niet.

“Mijn naam is Diane Carter,” zei ze rustig maar helder. “Advocaat van mevrouw Hale en haar kind.”

Sloane knipperde verbaasd. “Wat is dit?” vroeg ze met een nerveus lachje terwijl ze naar Mason keek. “Is dit een grap? Een verrassing of zo?”

“Dit is een privézaak,” snauwde Mason terwijl hij zich naar Diane draaide. “U kunt hier niet zomaar binnenvallen—dit is mijn bruiloft!”

“O jawel,” antwoordde Diane kalm. “En dat heb ik gedaan. Omdat u deze bruiloft heeft gepland terwijl er een actieve gerechtelijke procedure tegen u loopt. En omdat u hebt nagelaten essentiële informatie te delen met uw verloofde. Dat maakt deze bijeenkomst”—ze gebaarde rustig naar de kroonluchters, de gasten, het altaar—“juridisch relevant.”

Een golf van gefluister ging door de zaal.

Sloanes glimlach verdween. “Actieve procedure?” herhaalde ze langzaam. “Mason… waar heeft ze het over?”

Hij antwoordde haar niet. Zijn ogen waren gefixeerd op de verzegelde envelop in zijn hand. Zijn vingers trilden. Alsof hij wist dat wat erin zat, zijn zorgvuldig opgebouwde façade zou verbrijzelen.

Ik verschoof Noah iets hoger tegen mijn borst. Hij kalmeerde meteen. Warm. Ademend. Levend. Het bewijs dat Mason nooit had willen erkennen.

Diane ging verder.

“Zes weken geleden,” zei ze, “heeft de heer Hale zijn wettige echtgenote en hun pasgeboren zoon gedwongen om ’s nachts een bergverblijf te verlaten—tijdens een zware sneeuwstorm. Zonder vervoer. Zonder geld. Zonder bescherming.”

Een hoorbare ademhaling ging door de zaal. Iemand liet een lepel vallen.

“Hij zei tegen haar,” vervolgde Diane, “‘Je redt je wel. Dat doe je altijd.’ En hij sloot de deur.”

Sloane draaide zich abrupt naar Mason. “Zeg dat dit niet waar is,” fluisterde ze. “Zeg iets.”

Mason slikte. “Ze overdrijft,” zei hij hard. “Ze is emotioneel instabiel. Ze—”

“De ziekenhuisrapporten zeggen iets anders,” onderbrak Diane. “Onderkoeling. Kneuzingen aan de polsen. Getuigenverklaringen van een sneeuwruimer die haar langs de weg aantrof. En”—ze knikte naar de envelop—“forensisch geteste DNA-resultaten……………..

Lees verder op de volgende pagina.