Ik beantwoordde niets.

De volgende ochtend kwam een rechercheur langs. Hij had al uren aan beeldmateriaal bekeken. Niet alleen van de beveiligingscamera’s in huis, maar ook van de buren. De muur. Het raam. De aanval.

“Uw vader wordt aangeklaagd voor zware mishandeling en huisvredebreuk,” zei hij zakelijk. “Uw zus voor medeplichtigheid. Uw moeder voor obstructie. Uw broer… we onderzoeken nog.”

Ik knikte. Geen tranen. Geen opluchting. Alleen rust.

“Wilt u aangifte doen?” vroeg hij.

“Ik héb aangifte gedaan,” antwoordde ik. “Die camera’s waren geen decoratie.”

De rechtszaak kwam sneller dan ik had verwacht.

Het verhaal haalde het lokale nieuws. Daarna het nationale. Foto’s van mijn huis. Mijn naam. Hun namen. De façade van het perfecte gezin brokkelde af in realtime.

Mijn ouders probeerden zich als slachtoffers te presenteren. Madison huilde voor de rechter. Mijn vader weigerde verantwoordelijkheid te nemen………………

Lees verder op de volgende pagina.