Aller au contenuNatalie haalde diep adem, keek de zaal rond en sprak langzaam en duidelijk.
“Eerste aankondiging,” zei ze rustig. “Ik zal vandaag niets ondertekenen. Niet hier, niet onder druk, en zeker niet om mijn eigen erfenis weg te geven.”
Een golf van gefluister ging door de zaal. Eleanor verstijfde zichtbaar.
Natalie ging verder.
“Tweede aankondiging: een huwelijk hoort gebaseerd te zijn op liefde, vertrouwen en respect — niet op contracten die tijdens de ceremonie worden opgedrongen.”
Ze draaide zich naar Daniel. Haar ogen waren kalm, maar hard.
“En als de man met wie ik trouw mij niet kan beschermen, maar mij verkoopt aan de wil van zijn moeder… dan is dat geen partner.”
Daniel werd bleek. “Natalie, wacht— je begrijpt het verkeerd—”
Maar ze stak haar hand op.
“Laat me uitspreken.”
De zaal was muisstil.
Natalie rechtte haar rug.
“Derde aankondiging,” zei ze, haar stem nu krachtiger dan ooit, “dit huwelijk gaat niet door.”
Een collectieve zucht vulde de ruimte.
Jada liet haar glas bijna vallen. Haar vader sloot even zijn ogen — niet van schok, maar van opluchting.
Eleanor lachte schamper. “Wees niet dramatisch. Je zult hier spijt van krijgen.”
Natalie glimlachte licht…………