Ze gaf me haar visitekaartje alsof we zakenpartners waren.

“Ik heb een landmeting laten doen,” vervolgde ze. “En jouw schutting staat 23 centimeter op mijn grond.”

Ik was verbijsterd.

“Die schutting is geplaatst in overleg met Oscar en Ruby,” legde ik rustig uit. “We waren het allemaal eens.”

Ze haalde haar schouders op. “Dat kan zijn, maar dat is niet rechtsgeldig. Regels zijn regels.”

Toen kwam het ultimatum: “Je verplaatst de schutting, of je betaalt me voor het stukje grond. En eerlijk gezegd? Die schutting is oud en lelijk. Ik wil hem sowieso weg.”

Haar toon was dreigend. Ze sprak zelfs over juridische stappen.

Ik probeerde haar nog uit te leggen dat ik alles zelf had betaald, dat haar vorige buren ermee akkoord waren, maar ze luisterde niet.

Ik had geen schriftelijk bewijs.

Met pijn in het hart

De volgende dag begon ik de schutting af te breken. Elke schroef voelde als een nederlaag. Ik stapelde de panelen naast de garage, trok de palen uit de grond en keek naar mijn kale tuin.

Het voelde oneerlijk, maar ik wilde geen rechtszaak. Rust was me meer waard.

Ik dacht dat het daarmee klaar was.

Ik had het mis.

Een week later…

Zeven dagen later werd er hard op mijn deur geklopt.

Toen ik opendeed, stond Zander daar. Maar dit keer zag ze er totaal anders uit.

Haar make-up was uitgelopen. Haar ogen rood. Ze huilde.

“Wat heb je gedaan?!” riep ze.

Ik was volledig in de war. “Wat bedoel je?”

Ze begon te snikken. “Na die schutting… mijn terras is ingestort. De regen heeft alles ondermijnd. De grond is weggezakt. Mijn achtertuin is een chaos!”

Toen viel het kwartje.

Die schutting had jarenlang geholpen om het water tegen te houden. Zonder die barrière had de zware regenval rechtstreeks haar tuin geraakt.

De schade was enorm.

De ironie

“Mijn verzekering weigert te betalen,” zei ze wanhopig. “Ze zeggen dat de schade is ontstaan door structurele wijzigingen op eigen risico.”

Ze keek me aan alsof ik haar kon redden………

Lees verder op de volgende pagina.