Haar vader deed open. Zijn schouders verstijfden.

— “Hij is hier,” zei hij kort.

Dmitri stond in de deuropening. Zonder chauffeur. Zonder jas. Zonder zijn gebruikelijke zelfverzekerde houding.

Gewoon een man.

— “Ik kom niet om iets te eisen,” zei hij. “Alleen om te luisteren… als je me dat toestaat.”

Raisa zei niets. Ze stapte opzij.

De moeilijkste woorden

Ze zaten tegenover elkaar aan de keukentafel. Kolia sliep in de kamer ernaast. De stilte was zwaar.

— “Ik heb alles verkeerd gedaan,” begon Dmitri. “Niet omdat ik boos was. Maar omdat ik te zwak was om te twijfelen aan mijn moeder.”

Raisa keek hem recht aan.

— “Je hebt mij niet alleen weggestuurd,” zei ze rustig. “Je hebt me vernederd. Je hebt ons kind ontkend.”

— “Ik weet het.”

— “Weet je ook wat dat met een vrouw doet?”

Hij knikte, maar zei niets.

— “Je geloofde een papier,” vervolgde ze. “En niet mij.”

Dmitri boog zijn hoofd.

— “Ik vraag geen vergeving,” zei hij. “Ik weet niet of ik die verdien. Ik vraag alleen… een kans om mijn zoon te leren kennen.”

Raisa stond op………………..

Lees verder op de volgende pagina.