Ik schudde mijn hoofd.

— Dat is slechts een façade. Alles wat jullie zagen, was slechts het oppervlak.

Álvaro stapte naar voren, zijn ogen groot, niet van woede maar van verbijstering.

— Mama… dit… dit is ongelooflijk. Waarom?

— Omdat ik wilde dat je wist dat eerlijke relaties niet gebaseerd zijn op geld, maar op respect en liefde, zei ik.

— Ik wilde testen of je vriendin en haar ouders zouden zien wie ik werkelijk ben.

Julián zakte langzaam op een stoel, nog steeds bleek. Zijn handen trilden licht.

— Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen, stamelde hij.

Ik glimlachte zacht, mijn hart kloppend van spanning maar ook van opluchting.

— Zeg gewoon de waarheid. Het enige wat ik nodig heb, is eerlijkheid.

Inés keek naar haar ouders en vervolgens naar mij. Haar ogen begonnen te glinsteren.

— Dit verandert alles… maar ik begrijp het, fluisterde ze.

Carmen sloeg haar handen voor haar mond, alsof ze niet durfde te geloven wat ze zag.

— Dit… dit had ik nooit verwacht………..

Lees verder op de volgende pagina.