En dat deed hij. Hij kookte. Hij belde familieleden om hen te “informeren”. Over mijn toestand. Over mijn verwardheid. Over hoe zwaar het voor hem was.

Ik hoorde hem praten door de dunne muren heen. Elk woord noteerde ik in mijn hoofd.

Na drie dagen vroeg ik hem iets kleins.

“Paul… kun je mijn oude tas even halen? Die blauwe. Daar zit mijn sjaal in.”

Zijn lichaam verstijfde nauwelijks zichtbaar.

“Welke tas?” vroeg hij te snel.

“Die ik bij me had toen ik viel.”

Hij keek weg. “Die heb ik niet gezien.”

Ik knikte. “Zal ik me vergissen.”

Die avond stuurde Elise het officiële verzoek tot onderzoek. Niet aan de politie — nog niet. Aan de verzekeraar. Onschuldige route. Medisch incident. Interne check.

Twee dagen later werd Paul gebeld.

Ik zag hoe zijn gezicht veranderde terwijl hij luisterde. Hoe zijn ademhaling versnelde. Hoe hij naar mij keek, alsof hij me voor het eerst echt zag.

“Ze willen praten,” zei hij scherp. “Over die avond.”

“Wat fijn,” antwoordde ik. “Misschien herinner ik me dan iets.”

Die nacht hoorde ik hem door het huis lopen. Laden open. Dicht. Zijn adem zwaar. Om drie uur stond hij in de deuropening van mijn kamer.

“Mam?” fluisterde hij……….

Lees verder op de volgende pagina.