“Wie heeft hem achtergelaten, Julian? Wie zou zoiets doen?” vroeg ik, terwijl ik dichterbij kwam en voorzichtig over zijn zachte haren streek.

Julian schudde zijn hoofd. “Ik heb geen idee. Er lag niets bij. Het lijkt alsof iemand hem bewust aan ons heeft toevertrouwd. Misschien… misschien dacht iemand dat wij hem konden helpen.”

Ik voelde een warmte van verantwoordelijkheid in me opkomen. “Nou, dan is dat wat we gaan doen. Hij is hier, hij is veilig, en we gaan ervoor zorgen dat hij dat blijft. Wie het ook is, hij heeft ons gekozen. We moeten nu handelen.”

Julian keek me aan, met een mix van opluchting en bewondering. “Ik wist dat je dit zou zeggen.”

Samen besloten we dat de eerste stap was om voor hem te zorgen. We haalden een wieg, dekentjes en een paar zachte speeltjes tevoorschijn. Terwijl ik de kleine jongen zachtjes optilde, voelde ik een onverwachte verbinding. Zijn ogen gingen langzaam open, en hij keek ons aan met een onbevangen blik vol vertrouwen.

“Hallo, kleine man,” fluisterde ik, mijn stem trillend. “Je bent veilig nu. Dat beloof ik je.”

Julian glimlachte en legde een hand op mijn schouder. “We gaan dit samen doen. Wat er ook gebeurt, we laten hem niet alleen………….

Lees verder op de volgende pagina.