We liepen terug naar de auto, dit keer langzamer. Mijn gedachten tolden. Elk rationeel deel van mij schreeuwde dat er een verklaring moest zijn — een simpele, aardse verklaring. Maar ik vond er geen.

Thuis liep Mara niet naar haar kamer, maar naar de woonkamer. Ze knielde bij de boekenkast en haalde er een kleine, platte doos uit. Van karton, versleten aan de randen.

“Wat is dat?” vroeg ik.

“Van mama,” zei ze.

Mijn hart kneep samen.

Ze zette de doos op tafel en deed hem voorzichtig open. Binnenin lagen oude foto’s, een horloge, een gevouwen sjaal… en een envelop.

Met mijn naam erop.

Mijn hand trilde toen ik hem oppakte. “Dit… dit heb ik nooit gezien.”

“Ik ook niet,” zei Mara. “Ik vond het vorige week. Achterin de kast. Ik denk dat mama het daar heeft gelegd voor… later.”

Ik slikte en maakte de envelop open. Lydia’s handschrift vulde het papier — sierlijk, vertrouwd, alsof ze elk moment achter me kon staan.

Lieve Caleb,

Als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben.

Ik hoop dat je niet boos bent dat ik dit verborgen heb gehouden. Sommige dingen moeten wachten tot de tijd er rijp voor is.

Ik ken jou. Ik weet dat je sterk bent voor anderen, maar jezelf vaak vergeet.

Alsjeblieft, onthoud dit: liefde verdwijnt niet wanneer iemand sterft. Ze verandert alleen van vorm.

En op de dag dat je dit leest, wil ik dat je niet alleen aan mij denkt… maar ook aan jezelf.

Ik heb Mara gevraagd iets voor je te doen, als ze er klaar voor is. Niet eerder. Alleen wanneer zij voelt dat jij het nodig hebt………………

Lees verder op de volgende pagina.