“Waarom,” vroeg ik, “ligt er een pasgeboren baby in mijn huis?”

Hij slikte. “Omdat ze anders nergens heen kon.”

Ik lachte kort, scherp. “Dat is geen antwoord.”

Aaron haalde diep adem. “Herinner je je Emily nog?”

De naam deed vaag een belletje rinkelen. “Je nicht?”

“Mijn nicht,” knikte hij. “Mijn jongere nicht. Ze belde me twee weken geleden. Midden in de nacht.”

Ik bleef zwijgen.

“Ze was zwanger,” ging hij verder. “Had het verborgen gehouden. Geen partner. Geen geld. Geen plan. Ze was bang. En… ze wilde het kindje niet houden.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Ze vroeg of ik met haar mee wilde naar het ziekenhuis,” zei hij. “Ze wilde niet alleen zijn.”

Ik voelde tranen prikken, maar ik hield ze tegen. “En dat verklaart waarom je me niets hebt verteld?”

Hij keek me eindelijk recht aan. “Ze wist van ons. Van jou. Van alles wat we hebben meegemaakt. Ze was bang dat jij haar zou haten. Dat jij dit niet zou aankunnen.”

“Dus besloot jij dat voor mij?” vroeg ik scherp.

“Nee,” zei hij snel. “Ik besloot haar te helpen. Dat is iets anders.”

Ik liet me langzaam op de rand van de fauteuil zakken. Mijn benen wilden me niet langer dragen.

“Emily wilde dat het kind werd geadopteerd,” zei Aaron. “Ze had al contact met een bureau. Alles was geregeld.”

Ik voelde mijn adem stokten. “Was.”

“Ze veranderde van gedachten,” fluisterde hij. “Na de bevalling. Ze kon het niet. Maar ze kon ook niet blijven.”

Ik keek naar het kleine gezichtje. Naar de zachte wimpers, de minuscule neus.

“En toen?” vroeg ik.

“Toen vroeg ze mij,” zei hij. “Of ik… of wij… tijdelijk voor haar konden zorgen. Tot alles geregeld was.”

Mijn hart bonsde. “Tijdelijk?”

Hij knikte. “Een paar dagen. Misschien een week. Ik wilde het je vertellen, Lena. Echt. Maar jij zat vast op werk, en ik wilde je niet belasten. Niet zo vlak voor kerst…………..

Lees verder op de volgende pagina.