Mijn handen trilden, maar mijn hoofd werd ijzig helder. Zonder na te denken pakte ik mijn telefoon en drukte op opnemen.

Ik bleef staan. Ademde nauwelijks. Liet hem praten. Elke belediging. Elke berekening. Elke zin waarin mijn lichaam werd bespot en het geld van mijn ouders werd besproken alsof het al van hem was.

Alles werd opgenomen.

Toen de weddingplanner me vond in de gang, zei ze bezorgd: “Gaat het?”

Ik knikte. Stopte mijn telefoon weg. Klemde mijn armband in mijn vuist. En liep naar het altaar alsof mijn wereld niet net was ingestort.

De muziek begon.

Álvaro stond daar, zelfverzekerd, glimlachend naar de gasten. Hij knipoogde zelfs naar me.

Mijn moeder glimlachte trots. Mijn vader keek ontroerd.

De ceremonie verliep zoals gepland. Tot het moment van de geloften.

De ceremoniemeester gaf me de microfoon.

Ik keek naar Álvaro. Naar zijn perfecte pak. Zijn ingestudeerde blik van verliefdheid.

Toen keek ik naar mijn ouders.

Mijn hand voelde plotseling stabiel.

“Ik heb ook iets voorbereid,” zei ik.

Álvaro knikte tevreden.

Ik opende mijn telefoon.

En drukte op afspelen.

Zijn stem vulde de luidsprekers.

— Die dikke zeug merkt toch niks…

Het duurde drie seconden voordat mensen begrepen wat ze hoorden.

Tien seconden voordat de eerste geschokte ademhalingen klonken.

Twintig seconden voordat mijn moeder haar hand voor haar mond sloeg.

Álvaro werd lijkbleek.

“Wat is dit?” siste hij.

Maar de opname ging verder.

— Over zes maanden leef ik als een koning…

Zijn vrienden keken naar de grond. Niemand lachte meer.

Toen het fragment eindigde, was het stil. Geen muziek. Geen vogels. Alleen stilte.

Ik keek hem recht aan.

“Dit,” zei ik kalm, “zijn mijn geloften. Ik beloof mezelf dat ik nooit zal trouwen met iemand die mij vernedert en mijn familie wil gebruiken.”

Zijn stem brak. “Lucía, schat, het was een grap—”

“Een grap die je plannen, tijdschema en financiële strategie bevat?” vroeg ik.

Ik draaide me naar de gasten……………….

Lees verder op de volgende pagina.