Maar veiligheid was niet genoeg.

Ik had bewijs nodig.

Dus ging ik alleen terug naar het huis.

Elke stap door de gang voelde zwaarder dan de vorige. In Caroline’s kantoor opende ik lades met trillende handen. Ik vond bankafschriften van grote bedragen, gestort door onbekende rekeningen. Daarna vond ik iets wat mijn adem deed stokken.

Een kopie van mijn levensverzekering.

Mijn naam stond bovenaan. Maar wat me deed beven waren de aantekeningen in de marge, geschreven met Caroline’s handschrift:

“Gasvrijgave — timing exact afstemmen.”

Mijn handen trilden terwijl ik foto’s maakte.

Toen kraakte de voordeur.

Ik verstijfde.

Caroline’s stem klonk vanuit de gang — zacht, beheerst, veel te dichtbij.

“Mam?” zei ze. “Ben je thuis?”

Ik hield mijn adem in. Mijn hart bonkte zo hard dat ik bang was dat ze het kon horen……….

Lees verder op de volgende pagina.