Mark stapte dichterbij, maar ik hield mijn hand op om hem tegen te houden. « Nee, Mark. Dit is te ver gegaan. Dit is geen reset. Dit is een inbreuk op alles wat ons samenhoudt. »

Hij slikte, duidelijk beseffend dat hij de grens had overschreden. « Je hebt gelijk, » zei hij zacht. « Ik had eerlijk moeten zijn… het spijt me echt. »

Ik keek naar Natalie, die nu bijna in tranen was. « Wat ga jij nu doen? » vroeg ik streng, maar niet zonder medelijden.

Ze haalde haar schouders op. « Ik weet het niet. Ik kan niet terug naar mijn appartement… ik had geen andere plek. »

Het was een ongemakkelijke stilte, gevuld met het zachte getik van de klok in de woonkamer. Ik voelde een mengeling van boosheid, verdriet en een klein sprankje medeleven. « Oké, » zei ik uiteindelijk, « maar dit kan niet zo doorgaan. Je blijft hier niet langer, Natalie. We moeten een andere oplossing vinden. »

Mark knikte, duidelijk opgelucht dat ik de situatie beheersbaar probeerde te houden. « Ik zal helpen haar iets te regelen. Een vriend van haar heeft misschien een kamer beschikbaar. »

Natalie knikte dankbaar en begon haar spullen bij elkaar te pakken. Terwijl ze dat deed, voelde ik hoe de spanning langzaam uit de kamer trok. Niet helemaal, maar genoeg om te kunnen ademen.

Toen ze weg was, draaide ik me naar Mark. « Je moet begrijpen dat vertrouwen de kern is van ons huwelijk. Wat je deed, zelfs als het goed bedoeld was, brak dat vertrouwen. »

Hij knikte, zichtbaar gebroken. « Ik weet het, Jenny. En ik zal alles doen om dat vertrouwen terug te winnen. Ik besef nu dat ik niet alleen een reset nodig had, maar dat ik je eerlijkheid en onze band meer had moeten respecteren. »

We stonden een paar minuten stil, het huis voelde leeg maar niet langer bedreigend. Voor het eerst sinds weken voelde ik iets van hoop dat we dit konden oplossen………..

Lees verder op de volgende pagina