Maar sommige dingen kun je niet ongedaan maken.

Ik haalde een envelop uit mijn tas.

Hij fronste.

“Ik wilde dit morgen doen,” zei ik. “Maar timing is blijkbaar belangrijk in jouw familie.”

Hij nam de envelop langzaam aan.

Zijn handen trilden.

“Wat is dit?”

“Echtscheidingspapieren.”

Zijn ogen schoten omhoog.

“Je meent dit niet.”

“Ik meen het al maanden.”

Hij opende de envelop vluchtig. Zijn gezicht werd langzaam bleek.

“Je vraagt niets,” zei hij.

“Precies.”

Geen geld.

Geen bezit.

Geen wraak.

Alleen vrijheid.

“Waarom?” fluisterde hij.

“Omdat rust meer waard is dan rijkdom.”

Hij keek naar de grond.

Voor het eerst zag ik niet de zelfverzekerde man die altijd de kamer beheerste.

Ik zag iemand die dacht dat hij onaantastbaar was.

Tot nu.

De deur ging opnieuw open.

Margot stond daar.

Haar perfecte kapsel was nog steeds intact, maar haar blik was scherp, bijna wanhopig.

“Dit hoeft niet zo te eindigen,” zei ze.

Ik draaide me naar haar.

“U had vandaag een keuze,” zei ik rustig. “U koos voor vernedering.”

Ze slikte.

“Je begrijpt niet hoe families als de onze werken.”

Ik glimlachte licht.

“Dat is precies het punt. Ik wíl niet begrijpen hoe families als de uwe werken.”

Even was er stilte tussen ons drieën.

Geen geschreeuw.

Geen drama.

Alleen de echo van beslissingen die niet teruggedraaid konden worden.

Ik liep naar mijn auto.

Niemand hield me tegen.

Niemand durfde.

Toen ik instapte, keek ik nog één keer naar het gebouw.

Veertigste verjaardag………………

Lees verder op de volgende pagina.