De glazen deuren sloten zich zacht achter mij.

De avondlucht van Marbella voelde koel tegen mijn huid, maar mijn hart brandde nog. Binnen hoorde ik het geroezemoes groeien — stemmen die eerst fluisterden en nu openlijk discussieerden.

Ik liep niet weg om te vluchten.

Ik liep om hen tijd te geven.

Tijd om te beseffen wat er zojuist was gebeurd.

Mijn telefoon trilde.

Berichten. Tientallen.

Sommige vol ongeloof. Andere met verontschuldigingen. Een paar met: “Is dit waar?”

Ik glimlachte zwakjes.

Waarheid heeft geen haast. Ze wacht. En wanneer ze verschijnt, heeft ze geen schreeuw nodig.

Na enkele minuten gingen de deuren opnieuw open.

Ethan kwam naar buiten.

Zijn stropdas losgetrokken. Zijn gezicht rood — niet van schaamte, maar van verlies van controle.

“Wat heb je gedaan?” siste hij.

Ik keek hem rustig aan.

“Wat jij niet kon,” antwoordde ik. “De waarheid tonen.”

“Je hebt me vernederd.”

Ik lachte zacht.

“Je hebt mij in een taart geduwd voor tweehonderd mensen.”

Hij zei niets.

Dat was nieuw.

Voor het eerst in jaren had hij geen script.

“Je wist ervan,” zei hij uiteindelijk. Geen vraag. Een beschuldiging.

“Ik wist van de berichten. Van de hotelkamers. Van de overboekingen via het bedrijf.” Ik hield zijn blik vast. “Maar ik wilde zien hoe ver je zou gaan.”

Hij keek even weg.

En toen gebeurde iets wat ik nooit eerder had gezien.

Twijfel.

Niet over zijn onschuld.

Maar over zijn keuzes.

“Het was niet zo serieus,” mompelde hij.

Die zin.

Die ene zin vernietigde meer dan alle screenshots samen.

“Voor mij was het wel serieus,” zei ik zacht. “Mijn huwelijk is geen hobbyproject.”

Binnen begon muziek weer te spelen — onhandig, geforceerd. Alsof iemand probeerde te doen alsof de avond gered kon worden…………

Lees verder op de volgende pagina.