Mateo voelde hoe zijn handen trilden in de kettingen.

— Wie?

Elena aarzelde even.

Toen fluisterde ze:

— De man met het litteken.

De kolonel verstijfde.

— Welk litteken?

Elena wees naar haar eigen wang.

— Hier.

De kolonel keek plotseling naar de bewaker naast hem.

Een oudere man met een smalle littekenlijn langs zijn kaak.

De bewaker werd meteen bleek.

— Dat is belachelijk, zei hij snel.

Maar de kolonel keek hem strak aan.

— Stil.

Hij draaide zich weer naar Elena.

— Heeft je moeder nog iets gezegd?

Elena knikte.

— Ze zei dat papa het mes nooit heeft aangeraakt.

— Dat iemand het op zijn jas heeft gelegd.

Mateo’s stem brak.

— Dat heb ik altijd gezegd…

De kolonel voelde een koude rilling langs zijn rug lopen…………….

Lees verder op de volgende pagina.